۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ – بر اساس مطالعهٔ جدیدی که در مجله Scientific Reports منتشر شده است، افزایش مدت زمان تماشای روزانه تلویزیون با سرعت بالاتر کاهش عملکرد کلیه در طول ۱۲ سال مرتبط است؛ همچنین وجود دیابت نوع ۲ (T2D) این ارتباط را تشدید می‌کند.
تحلیل‌های اکتشافی نشان داد که این رابطه ممکن است در میان زنان و افراد کم‌تحرک قوی‌تر باشد، اما یافته‌های مربوط به گروه‌های فرعی در تحلیل‌های حساسیت، چندان ثابت و همسان نبودند. این یافته‌ها حاکی از آن است که استراتژی‌های ارتقای فعالیت بدنی و کاهش زمان نشستن طولانی‌مدت می‌تواند برای سلامت کلیه مفید باشد.این رویکردها، به‌ویژه در مورد زنان و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، نیازمند بررسی‌های بیشتر هستند؛ زیرا این مطالعه هنوز ثابت نکرده است که آیا اصلاح این رفتارهای روزمره، واقعاً می‌تواند از افت عملکرد کلیه جلوگیری کند یا خیر.
این تحقیق توسط دانشمندان دانشگاه فناوری سوئین‌برن، موسسه قلب و دیابت بیکر، دانشگاه موناش، دانشگاه دیکین و سایر موسسات استرالیایی، با همکاری پژوهشگرانی از دانشگاه تسوکوبا در ژاپن، دانشگاه علوم کاربردی جنوب شرقی فنلاند و دانشگاه‌های لستر و کمبریج در بریتانیا انجام شده است.
این مطالعه نشان داد که عادت‌های کم‌تحرکی که باعث افزایش زمان نشستن یا لم دادن می‌شوند (مانند تماشای تلویزیون)، با اختلال در عملکرد کلیه مرتبط هستند. لازم به ذکر است که «رفتار کم‌تحرک» با «بی‌تحرکی بدنی» (یعنی عدم رسیدن به سطوح توصیه‌شده فعالیت بدنی) متفاوت است.
بیماری مزمن کلیوی (CKD) می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ‌ومیر زودرس را افزایش دهد. با این حال، اینکه آیا وضعیت دیابت نوع ۲ می‌تواند رابطه طولانی‌مدت بین رفتارهای کم‌تحرک و کاهش عملکرد کلیه را تغییر دهد یا خیر، همچنان نامشخص است. درک بهتر این روابط می‌تواند به سیاست‌گذاری‌هایی جهت کاهش بار بیماری‌های کلیوی و هزینه‌های مراقبتی مرتبط با آن در سراسر جهان کمک کند.
درباره این مطالعه
در این تحقیق، پژوهشگران ارتباط میان تماشای تلویزیون و کاهش عملکرد کلیه را در بزرگسالان استرالیایی (۲۵ سال به بالا) در جامعه با یا بدون دیابت نوع ۲، بررسی کردند. کاهش عملکرد کلیه طی ۱۲ سال با استفاده از شاخص «نرخ فیلتراسیون مفصل کراتینین خون» (eGFR) ارزیابی شد.
تیم تحقیق داده‌های ۶۲۲۰ شرکت‌کننده در مطالعه استرالیایی دیابت، چاقی و سبک زندگی (AusDiab) را در سه مرحله دریافت کرد: نقطه شروع (۱۹۹۹/۲۰۰۰)، سال پنجم (۲۰۰۴/۲۰۰۵) و سال دوازدهم (۲۰۱۱/۲۰۱۲). شرکت‌کنندگانی که حداقل یک بار در مراحل پیگیری حضور داشتند، وارد مطالعه شدند. زنان باردار و افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ از مطالعه حذف شدند. شرکت‌کنندگان گزارش کردند که در روزهای هفته و آخر هفته، چه مقدار از زمان خود را صرف تماشای تلویزیون، ویدئو یا DVDمی‌کنند. همچنین میزان فعالیت بدنی در زمان فراغت و پیاده‌روی برای حمل‌ونقل نیز اندازه‌گیری شد.
افرادی که کمتر از ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی در هفته داشتند، بر اساس دستورالعمل‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO)، «کم‌تحرک» طبقه‌بندی شدند. همچنین بر اساس وضعیت متابولیسم گلوکز (قند خون)، شرکت‌کنندگان به سه گروه: متابولیسم طبیعی، پیش‌دیابتی و دیابت نوع ۲ تقسیم شدند.
نتایج
بیش از ۵۴ درصد شرکت‌کنندگان را زنان تشکیل می‌دادند. در طول ۱۲ سال، کاهش میانگین نرخ فیلتراسیون کلیه (eGFR) از ۹۶.۵ به ۸۹.۹ مشاهده شد، در حالی که میانگین زمان تماشای تلویزیون از ۱.۷۷ به ۱.۹۱ ساعت در روز افزایش یافت. زمان طولانی‌تر تماشای تلویزیون با کاهش سریع‌تر عملکرد کلیه مرتبط بود. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ نسبت به افراد غیردیابتی، eGFRپایین‌تر و زمان تماشای تلویزیون بیشتری را در طول دوره‌های زمانی مختلف نشان دادند.
تحلیل‌های اکتشافی نشان داد این رابطه در زنان و افراد کم‌تحرک ممکن است شدیدتر باشد، اما این یافته در تحلیل‌های ثانویه همواره ثابت نبود. با این حال، رابطهٔ کلی حتی زمانی که افراد با بیماری کلیوی از ابتدا وارد مطالعه نشده بودند، همچنان پابرجا بود.
نتیجه‌گیری
یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که صرف زمان بیشتر برای تماشای تلویزیون با کاهش سریع‌تر عملکرد کلیه مرتبط است، به‌ویژه در زنان و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲. هر ساعت اضافه تماشای تلویزیون در روز، با کاهش سالانه ۲ تا ۳ درصدی در عملکرد کلیه همراه است که معادل حدود دو ماه افزایش سنِ بیولوژیک در عملکرد کلیه طی هر پنج سال است. اگرچه این مطالعه ماهیت مشاهده‌ای دارد و نمی‌تواند رابطه علت و معلولی قطعی را اثبات کند، اما نتایج از توصیه‌های موجود مبنی بر کاهش نشستن طولانی‌مدت و حفظ فعالیت بدنی منظم حمایت می‌کند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20261112/A-12-year-study-links-longer-TV-viewing-to-faster-kidney-function-decline.aspx